De academie

IMG_8833

Een kopie van de slapende faun recht tegenover de deur van het kantoor van directeur
Jean Marc Bustamante.

 

LÉcole nationale supérieure des beaux-arts de Paris zoals de kunstacademie voluit heet, is opgericht in 1817. Tweehonderd jaar geschiedenis, in de voetsporen van oud studenten als Monet, Ingres, Bonnard, Braque en Paco Rabanne (!) is flink wat gewicht op de schouders van wie er studeert. Hoewel de opzet in de afgelopen twee eeuwen nauwelijks is veranderd, is er de laatste jaren wat beweging gekomen in het massieve bolwerk. Het is niet alleen een academie, het fungeert ook als museum, met een –op het Louvre na- grootste collectie tekeningen en gravures. Op de brochures en de site staat nu een verkorte versie van de lange naam: ‘Beaux Arts de Paris’. Hoewel de voertaal frans is, worden er meer studenten uit andere landen toegelaten en wordt er actiever gezocht naar contact met academies in de wereld. Er zijn veertig verschillende studio’s gekoppeld aan een professor, die er -als het goed is- twee dagen per week is. Er is een bachelor van drie en een master van twee jaar. In elke studio werken zo’n twintig studenten, van het eerste tot en met het vijfde jaar, allemaal samen in dezelfde (krappe) ruimte.

 

IMG_8844

 

Er melden zich jaarlijks 3000 kandidaten, waarvan er zo’n 120 worden aangenomen (verdeeld over de bachelors en de masters). Het onderwijsprogramma loopt van 1 oktober tot half april, want de hele maand mei staat in het teken van de toelatingen.

Ik werd rondgeleid door Gwendoline Allain, die sinds twee jaar de post ‘Relations Internationales’ bekleedt. Een erg leuke vrouw die openhartig vertelde over de mooie en zware kanten van zo’n prestigieus instituut. Ze luisterde en schreef gretig bij wat ik vertelde over het aanname-beleid van de Rietveld, over de korte contracten (zij werken nog met aanstellingen voor het leven), over de opzet van het basisjaar, de vorm van de examens en over onze verschuiving in populatie. Wat een interessant verschil maakt, is dat hier in Parijs de studenten in het eerste jaar nogal aan hun lot worden overgelaten, terwijl er veel meer aandacht en tijd in de hogere jaars zit. Het gedegen opdrachten-programma zoals wij dat in het basisjaar ontwikkeld hebben klonk haar als muziek in de oren. Ik ga er nog een keer over vertellen aan de (nieuwe) onderwijsdirecteur.

 

IMG_8838

 

Het is het onderwijssysteem zoals Duitsland en Amerika dat ook kennen; studenten hebben vooral te maken met één (beroemde) kunstenaar. Natuurlijk zijn er wat gasten en is er een zij-aanbod van (theorie- en teken)lessen en technieken, maar je verhoudt je vijf jaar lang tot éen opvatting, één optiek. Ik vind dat als onderwijsvorm griezelig. Zoeken in het ingewikkelde aanbod van tegenstrijdige meningen, is volgens mij de voorwaarde je eigen weg te vinden.

 

IMG_8839

 

Toch, het had ook iets aantrekkelijks, iets romantisch, dat geploeter in de mooie, hoge ruimtes, geur van olieverf, een tekeningencollectie waar je de originele Ingres en Michelangelo in je handen kunt nemen. En dan je werk bespreken met Tadashi Kawamata, Michel Francois of Ann Veronica Janssens, tja.

Tot vorig jaar werd in de eindexamenexpositie alleen het beste werk van een door externe adviseurs geselecteerde groep studenten opgenomen, maar nu Bustamante directeur is, mogen álle examenkandidaten laten zien wat ze gemaakt hebben. En daarvoor gaan ze voor het eerst het hele gebouw ontruimen, hé!

En daar ga ik in juni kijken.

 

IMG_8830

IMG_8859

de tekeningencollectie

 

IMG_8861

de tentoonstellingsruimte

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s