Thorns

lege kerk

Église de la Sainte-Trinité

tenten

Langs het Canal Saint-Martin

 

Doornen

Ik woon in de meest bevoorrechte positie in een van de rijkere delen van de stad,
de Marais.
Maar ook daar woont een flink aantal mensen in de meest barre omstandigheden op straat. Vaak met een hond en een kartonnen bekertje om geld in te doen. Ik herken ze inmiddels en groet ze. Soms stop ik een euro in een van de bakjes, maar dat blijft iets ongemakkelijks. Ik geneer me; wíe ik geef en wat ik geef is volstrekt willekeurig en onvoldoende.

Wij hebben dat in Nederland inmiddels beter geregeld. President Macron belooft al enige tijd oplossingen voor de opvang van daklozen en immigranten in Parijs, maar die zijn er tot nu toe nauwelijks. Zo’n 9000 mensen hebben geen dak boven hun hoofd en wonen in geïmproviseerde hutten van karton en plastic in zo’n 120 krottenwijken en tentenkampen rond de stad. Het zijn veel Roma uit Oost-Europa en migranten uit landen als Afghanistan en Ethiopië.

In de Église Saint Gervais, hier vlakbij, zit – als het buiten echt te koud is- op elk verwarmingsrooster een man of vrouw, met wat schamele dekens en plastic tasjes. Maar alle andere kerken waar ik de afgelopen weken binnenliep zijn leeg, warm en leeg. Het zijn enorme 19e-eeuwse, zielloze gebouwen met vrij lelijke muurschilderingen en beelden. Allemaal slappe kopieën van grote voorgangers in de kunst. Vaak is er in een belendende kapel een mis gaande met een mummelende pastoor en zeven kerkgangers op leeftijd. Het is voorbij. Een gouden gelegenheid voor de kerken, zou je zeggen om in deze barre tijden de deuren voor de daklozen te openen, stoelen en banken aan de kant, veldbedden er in. Zorgen voor de naaste, zoals het bedoeld is, zolang dat nodig is. En nodig is het bij min zes graden ‘s nachts.

 

IMG_8052

Gisteren was één kerk ineens helemaal vol en ik was er bij. In de vastentijd wordt op vrijdag om drie uur in de Notre-Dame de doornenkroon van Christus getoond en aanbeden. Alles wordt uit de kast gehaald: veel wierook, tientallen bisschoppen, priesters, monniken en nonnen in zwarte en witte capes in optocht achter de aartsbisschop. De krans van gevlochten doorntakken, die Jezus op zijn hoofd gedrukt kreeg voor hij gekruisigd werd om de draak te steken met zijn aanspraak op het koningsschap, was ooit in handen van de byzantijnse Keizer, die in grote financiële moeilijkheden raakte. Hij verkocht de kroon in 1239 aan Louis IX, die hem – mèt een splinter van het hout van het kruis en een spijker- in processie van Constantinopel naar Parijs liet dragen. Hij bouwde er een passende behuizing omheen; de Sainte Chapelle. Na de revolutie, begin 1800, werd de kroon naar een veiliger bestemming gebracht, de Notre-Dame en daar wordt ie een paar keer per jaar getoond aan gelovigen uit de hele wereld, en aan mij.

 

IMG_7943

 

Naast me zat een Bulgaarse jongen die voortdurend een kruisteken sloeg en in een kleine bijbel las. In straffe orde mochten alle aanwezigen (ik denk wel duizend) naar voren komen om het relikwie te kussen. De krans is een eeuw geleden in een glazen ring gevat, met veel goud en edelsteentjes. Er zitten geen doornen meer aan, die zijn in de loop der eeuwen stuk voor stuk verkocht of geschonken aan noodlijdende kerken die te weinig gelovigen trokken. Een splinter of een doorn stond garant voor een enorme toeloop, en meer geld voor uitbreiding en verfraaiing.

 

notredame-tresor_7672-Version-3-1024x683

 

IMG_7956

 

Ik heb de kroon even aangeraakt, niet gekust. De Bulgaarse jongen kuste ook de marmeren vloer waar de aartsbisschop op stond. Van een afstand heb ik nog een tijdje staan kijken, met een mengeling van verbazing en afgrijzen. Wat een nare poppenkast is het toch. Het ritueel kent één klein, grappig onderdeel: na elke kus wordt het glazen omhulsel afgeveegd met een wit lapje. Die lapjes worden naar achteren gebracht en in een glazen pot gestopt, die een van security-mannen bewaakt en af en toe leegt in een blauwe emmer die achter het altaar stond.

 

IMG_8025lapjes

 

One thought on “Thorns

Comments are closed.