Ik vlieg!

IMG_3241.jpg

Miraslav Hucek
Les ailes de M. Makovicka, Prague
1972

 

Op de dia-avondjes van mijn vader zaten tussen de vakantieplaatjes steevast een aantal geheel blauwe of lichtgrijze dia’s, waarop hij dan het vliegtuig aanwees. Een stipje. Voor hem zou een dag in een klapstoel bij een landingsbaan van Schiphol met een pond paling de hemel op aarde zijn geweest. Vliegen in een vliegtuig, dat onvoorstelbaar fenomeen. Ik geloof niet dat hij ooit de wens had zelf te willen vliegen, met eigen vleugels als een vogel. Dat velen dat wél proberen, daarover gaat de allerlaatste tentoonstelling in La Maison Rouge; l’Envol (de vlucht). De vorige tentoonstelling daar (Ceija Stojka en de zwarte poppen) was verpletterend, deze is vooral aandoenlijk. Het zijn allemaal (hardnekkige) pogingen van mensen die geloven dat het kán, op eigen kracht de lucht in, maar uiteindelijk is dat natuurlijk gedoemd te mislukken. Icarus.

Antoine de Galbert, de eigenaar van la Maison Rouge, heeft een grote voorliefde voor de ‘outsider’ kunstenaar. En terecht. En natuurlijk moet je in die hoek de vliegeniers zoeken, die tegen beter weten in de poging wagen. Er is een pracht filmpje over Gustav Mesmer, die vanaf zijn 26e in een psychiatrisch ziekenhuis woonde en daar aan het werk ging op eigen kracht op te stijgen.

gustav-mesmer-041a05d2-50ad-46b7-a7b7-b047542a801-resize-750.jpgGustav Mesmer

Panamarenko, vanzelfsprekend, Roni Horn met haar veren objecten, veel foto’s van spiritistische bijeenkomsten en vermeende waargenomen UFO’s. Een intrigerend slaapkamertje van Ilya en Emilia Kabakov, van een engel die zijn vleugels even over de stoel gehangen heeft. Van Georges Méliès waren er behalve de inmiddels vermaarde film ‘Le Voyage dans la Lune’ ook wat tekeningen die ik nooit eerder zag, als een story board. Aanstekelijke performance filmpjes van Roman Signer. Het mooiste vond ik geloof ik de foto van Cartier-Bresson, van wat ik eerst dacht dat een non was, maar het moet een gelukzalige bruid zijn met haar kersverse echtgenoot. Ik vond in een archief andere foto’s van hem, genomen op dezelfde dag. Allemaal uitgelaten bruiloftsgasten in iets dat op een speeltuin lijkt!

 

IMG_3246

Henri Cartier-Bresson
Chez Gégène, Joinville le Pont
1938

 

At the slide-shows of my father there always were a number of completely blue or light-gray slides between the holiday pictures, on which he then pointed out the plane. A speck. For him, a day in a folding chair around Schiphol with a pound of eel,  would have been heaven on earth . Flying in an airplane, that unimaginable phenomenon. I do not believe that he ever wanted to fly himself, with his own wings like a bird. About the fact that many people try that, is the very last exhibition at La Maison Rouge; l’Envol (the flight). The previous exhibition there (Ceija Stojka and the black dolls) was overwhelming, this is especially touching. These are all (stubborn) attempts of people who believe that it is possible to take to the air on their own, but in the end this is obviously doomed to fail. Icarus.
Antoine de Galbert, the owner of la Maison Rouge, has a great love for the ‘outsider’ artist. Rightly so. And of course you have to find the aviators in that corner, who try to make the effort against better judgment. There is a beautiful video about Gustav Mesmer, who lived in a psychiatric hospital from the age of 26 and went to work there on his own flying-machines.
And Panamarenko, of course, Roni Horn with her feather objects, many pictures of spiritistic meetings and allegedly observed UFOs. An intriguing bedroom of Ilya and Emilia Kabakov, of an angel who has hung his wings over the chair. From Georges Méliès there were not only the now famous film “Le Voyage dans la Lune” but also some drawings that I never saw before, as a story board. Funny movies by Roman Signer. The most beautiful piece I think is the photo of Cartier-Bresson, of what I first thought was a nun, but it must be a blissful bride with her brand new husband. I found other photographs of him in an archive, taken the same day. All exuberantly happy wedding guests in something that looks like a playground!

 

 

IMG_3260.jpg

Philippe Thomassin
Flight Time 5h.34
1989-1991

http://www.reseaux-artistes.fr/dossiers/philippe-thomassin

 

LaMaisonRouge_Flying9.jpg
Sethembile Msezane 
Chapungu — The Day Rhodes Fell
2015

 

IMG_3257.jpg

 

 

Georges Méliès
Le Voyage dans la lune
1902

 

In de gerestaureerde versie EN COULEUR !

 

 

 

 

 

IMG_3245.jpg

Jan Malik
Diable au nu
1980

wodehouse.jpg

P M Wodehouse
Le père Patrick Moore de la Scarboro Foreign Mission aux côtés de Notre Dame de Fatima
1970

IMG_3141

Hooi

Het atelier tegenover mij wordt steeds drie maanden bewoond door twee master-studenten van The Royal College of Art in Londen. Robin Godde is een Fransman die daar nu studeert en onderzoekt hoe het -wereldwijd- met de hooiberg gesteld is. Elk land bouwt zijn eigen hooimijt. Een Zwitser vertelde me dat er daar subsidies zijn voor boeren die de hooimijt weer gewoon op ouderwetse wijze hoog stapelen, zonder plastic verpakking. Robin gaat terug naar Londen en wil kijken hoe hij de hooiberg in de stedelijke omgeving kan plaatsen.
Ik las dat er in Nederland op het ministerie voor landbouw ook een hooibergenbeleidsnota bestaat.
http://www.robingodde.com

 

 

The studio opposite me belongs to The Royal College of Art in London and is each three months inhabited  by two master students.  Robin Godde is a Frenchman who studies there now and examines the- world wide – position of the haystack. Every country builds its own. A Swiss told me that there are subsidies for farmers who simply stack the hay again in an old-fashioned way, without plastic packaging. Robin returns to London to see how he can place the haystack in the urban environment.
I read that there is also a haystack-policy-note at the Ministry of Agriculture in the Netherlands.

 

Kleur

poly christoph.jpg

 

Dit zijn Poly en Christophe. Zij kochten twee conservenblikken in galerie Jean Brolly en nodigden me uit te komen dineren, met Jean Paul, de assistent van galerie. Ik heb nog nooit zo’n vrolijk huis gezien; overal is kleur. Alsof ik in mijn eigen werk stapte. Het mooie vond ik dat er geen enkele hiërarchie is in waar ze van houden. Ingelijste tekeningen van de kinderen naast goed werk van kunstenaars (Toroni, Chardon), een opblaas’ Jeff Koons, een foto van Ikea, echt alles door elkaar. En heel lekker eten.

 

IMG_3073.jpg

Poly and Christophe.
They bought two food can – gouaches in gallery Jean Brolly and invited me for dinner with Jean Paul, the gallery assistant. I have never seen such a cheerful house; there is color everywhere. As if I stepped into my own work. I liked the fact that there is no hierarchy in what they like. Framed drawings of the children in addition to good work by artists (Toroni, Chardon), an inflatable Jeff Koons, a picture of Ikea, really everything together in an attractive mix. And good food!

 

uitziht.jpg

En dit uitzicht!

 

2001 Space Odyssey

 

IMG_2966

 

Het hoofdkwartier van de Communistische Partij Frankrijk kende -voor hen- betere tijden. Opgericht in 1920,  hebben ze het lang volgehouden en het symbool van de hamer en sikkel pas in 2013 van hun lidmaatschapskaarten gehaald. De bovenste etages zijn onderverhuurd en de naam is veranderd in: Institute Research Marxistes.

In 1968 gaf de partij de Braziliaanse architect Oscar Niemeyer de opdracht een gebouw te ontwerpen voor een stuk vrijgekomen grond in de 19e eeuwse wijk, vlakbij Parc Buttes Chaumont. Het is een verrassing als je daar uit de metro stapt; de donkergrijs spiegelende wand in een aantrekkelijke curve en ervoor een nèt niet half ei, spierwit, met terzijde een kietelende wimpel . De ingang is als naar een grot; een donkere betonnen trap naar beneden onder een bescheiden witte luifel.

.

IMG_2987

 

Het betonnen plateau krult aan de uiteinden een beetje op, als een tapijt, en dan staat het enorme gebouw op betonnen ‘stutten’, zodat het net een beetje zweeft. Echt mooi, je kijkt er onder door.

 

IMG_2968

 

Binnen is het donker, er komt wat indirect licht door glazen stroken. De vloer is bedekt met een beetje lelijk groen vast tapijt. Hier en daar geweldige zitjes, betonnen tafels en merkwaardige staande schemerlampen, allemaal van de hand van Niemeyer. Ruwe betonnen wanden contrasteren met de witte ‘dome’ die er middenin staat.

 

IMG_3004

 

 

 

 

In die dome is ‘the Head Quarters central debating chamber’ en die komt rechtstreeks uit Kubrick’s 2001 Space Odyssey (ook uit 1968!). Schuifdeuren schuiven naar beide zijden en dan sta je in een halfronde ruimte waar het licht gefilterd wordt door duizenden plaatjes aluminium.
Afgezonderd van de echte wereld.

IMG_2982

 

lamp

foto Florian Thate

ingang .jpg

foto Florian Thate

podium.jpg

foto Florian Thate

 

Dat laatste heb ik een beetje moeten verzinnen, want we hadden pech; ze zijn nogal streng en je kunt alleen maar in de vergaderkamer als je dat van te voren aanvraagt: contact@sicc.espaceniemeyer.fr

Florian -een collega-resident- had meer geluk en maakte bovenstaande foto’s!
En ik ga nog een keer terug voor een echte rondleiding want dan kom je ook op het -beetje Corbusier achtige- dakterras en in het partijleden-restaurant.

 

The headquarters of the Communist Party France knew better times. Founded in 1920, they have long maintained the symbol of the hammer and sickle on their membership cards (till 2013). The top floors are subleased and the name has been changed to: Institute Research Marxistes.
In 1968, the party commissioned the Brazilian architect Oscar Niemeyer to design a building for a piece of vacant land in the 19th century district, near Parc Buttes Chaumont. It is a surprise when you get off the metro there; the dark gray glass wall in an attractive curve and in front of it a not-half-egg,  white, with a tickling sculpture aside. The entrance is like a cave; a dark concrete staircase down under a modest white canopy. The concrete platform curls up at the ends, like a carpet, and then the huge building stands on concrete supports, so that it just floats a little. Really nice; you look underneath it. Inside is no daylight, apart from some indirect light through glass strips. The floor is covered with an ugly green carpet. Here and there great seats, concrete tables and peculiar standing floor lamps, all by Niemeyer. Rough concrete walls contrast with the white ‘dome’ in the middle.
In that dome is ‘the Head Quarters central debating chamber’ and that comes directly from Kubrick’s 2001 Space Odyssey (from 1968!). Sliding doors to both sides and you are standing in a semicircular space where the light is filtered through thousands of aluminum plates.
Secluded from the real world.
The latter I had to made up a bit, because they were  rather strict and you can only get in the conference room if you request this in advance: contact@sicc.espaceniemeyer.fr
Florian – a fellow resident – was more lucky and made the photos above!
I go back for a real tour because then you also get to the Corbusier-like roof terrace and in the (former) partymembers restaurant.

 

Liberty

bartholdi

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Deze knappe man is de maker van het vrijheidsbeeld,
de beeldhouwer Frédéric Bartholdi

face.jpg

en dit is zijn moeder.

 

Het is een bekend verhaal, maar na mijn bezoek aan het leuke Musée des Arts et Métiers, -waar ik naar toe ging voor de modellen van de totstandkoming van The Statue of Liberty-, schrijf ik er toch graag wat over.

Het moet wat zijn geweest in die tijd, een beeld van zulke afmetingen.

Het begon in 1869 toen hij -ter gelegenheid van de opening van het Suezkanaal- een monumentaal beeld van een vrouw ontwierp, met een toorts in haar hand (er werd om een vuurtoren gevraagd). Bij gebrek aan voldoende fondsen werd het hele plan afgeblazen.

Een paar jaar later ziet hij een nieuwe kans, als een Frans historicus (de Laboulaye) het idee lanceert de Verenigde Staten ter gelegenheid van het 100 jarig bestaan een cadeau te geven  dat ‘Liberty Enlightening the world’ moest gaan heten.

Hij  maakt voorstudies in alle formaten, werkmodellen op een kwart van de benodigde hoogte en het uiteindelijke 46 meter hoge beeld in gips. Op het gipsen origineel werden met hout -de vormen precies volgend- mallen getimmerd, die ‘het negatief’ opleverden waarbinnen platen koper in de juiste vorm werden geslagen. De delen van dun koper werden in New York met klinknagels (een vinding van Eiffel) met elkaar verbonden. Eiffel bedacht ook een licht stalen frame om het hele gevaarte te kunnen dragen en van binnenuit toegankelijk te maken.

 

Schermafbeelding 2018-06-07 om 19.20.46

De werkplaats van Gaget Gauthier et Cie vlakbij parc Monceau  huisvest nog enige tijd het geassembleerde beeld, hoog uittorende boven de wijk, in afwachting van demontage en verscheping.

 

colmar-5.jpg

Van de gipsen originelen is niet veel bewaard gebleven. In Musée des Arts et Métiers een vinger. In het museum in Colmar, de geboortestad van Bartholdi hangt nog een oor.

 

De vervaardiging van het gipsen en het koperen beeld zijn in maquettes te zien in het Musée des Arts et Métiers. Waar dat vandaan komt weet ik niet, maar ik kan heel lang blijven kijken naar scenes-op-schaal, miniatuurmodellen, modelbanen, poppenhuizen.  Deze zijn met grote liefde natuurgetrouw in elkaar gezet (1:16):

This handsome man is the creator of the statue of liberty, the sculptor Frédéric Bartholdi. It is a familiar story, but after my visit to the nice Musée des Arts et Métiers, where I went for the models of the creation of The Statue of Liberty, I would like to write something about it. It must have been something at that time, an image of such dimensions. It began in 1869 when – on the occasion of the opening of the Suez Canal – Bartholdi designed a monumental statue of a woman with a torch in her hand (a lighthouse was requested). In the absence of sufficient funds, the entire plan was canceled.
A few years later, he sees a new opportunity, when a French historian (the Laboulaye) launches the idea to give the United States a present on the occasion of the 100th anniversary, that was to be called ‘Liberty Enlightening the world’. He makes preliminary studies in all formats, working models at a quarter of the required height and the final 46 meters high image in plaster. Exactly  following the plaster original molds were made with wood – which produced ‘the negative’ in which plates of copper were punched into the correct shape. The parts of thin copper were connected to each other in New York with rivets (an invention by Eiffel). Eiffel also designed a light steel frame to be able to carry the entire colossus and to make it accessible from the inside. The workshop of Gaget Gauthier et Cie near parc Monceau houses the assembled statue for some time, towering high above the neighborhood, awaiting dismantling and shipping. Little has been preserved of the plaster originals. A finger in Musée des Arts et Métiers. Another ear hangs in the museum in Colmar, the birthplace of Bartholdi.
The manufacture of the plaster and the copper statue can be seen in scale models in the Musée des Arts et Métiers. Where it’s coming from, I do not know, but I can keep looking at scenes on a scale for a long time (1/16). These are faithfully put together with great love and care for detail:

 

liberty 2

liberty 3

liberty 1.jpg

liberty 5

liberty 4

 

 

Foto’s in het atelier:

construction-of-statue-of-liberty-8.jpg

 

Schermafbeelding 2018-06-07 om 19.29.10.png

Schermafbeelding 2018-06-07 om 18.40.48.png

 

tentoonstelling.jpg

Het hoofd werd tentoongesteld op de Exposition Universelle de Paris van 1878,  om de Fransen kennis te laten nemen van het enorme project.  Op de plek waar haar rechterarm met toorts moest komen was tijdelijk een doek gespannen. Via het kleine hokje ervoor kreeg je toegang tot het binnenwerk.

_03_vig_pedia.jpg
De hand en toorts werd alvast vooruit gezonden om fondsen te werven en getoond op de ‘Centennial Exhibition’ in Philadelphia. De Amerikanen hadden aanvankelijk helemaal niet zo’n zin in dit cadeau, ze moesten zélf opdraaien voor de nog te bouwen basis waarop het beeld geplaatst zou worden.

 

 

 

 

 

 

 

Schermafbeelding 2018-06-07 om 18.44.19

De 350 delen verpakt in 300 kisten worden uiteindelijk verscheept van Rouen naar New York. Daar moet het nog een jaar lang in een opslag wachten op de uiteindelijke montage omdat de bouw van de piëdestal vertraagd was.
Met het wegtrekken van een enorme voile in de driekleur van het gezicht van Madame Liberty, werd het beeld  feestelijk onthuld in 1886.

The head was exhibited at the Exposition Universelle de Paris in 1878, to introduce the French to the enormous project. On the spot where her right arm had to come with a torch, a cloth was temporarily stretched. Through the small box in front you got access to the inside. The hand and torch were already forwarded to raise funds and shown at the ‘Centennial Exhibition’ in Philadelphia. The Americans initially did not look forward to this gift at all, they had to pay for the pedestal on which the image would be positioned.
The 350 parts packed in 300 cases are finally shipped from Rouen to New York. There it has to be stored for a year for the final assembly because the construction of the pedestal was delayed.
With the disappearance of a huge voile in the tricolor of Madame Liberty’s face, the image was festively revealed in 1886.

 

IMG_2796.jpg

 

dior copy.jpg

In Parijs woonachtige Amerikanen zorgden voor een tegenprestatie. Er werd in 1889 een ander Vrijheidsbeeld op een kwart van de maat van het origineel gegoten in brons en geplaatst op een brug over de Seine aan de westkant van de stad. Aanvankelijk kijkend in de richting van het centrum van Parijs, werd het beeld in 1937 omgedraaid richting New York! Nu staat het op een eilandje dat om het bruggenhoofd is aangelegd en daar zag ik het voor het eerst, toen het water in de Seine er nog overheen spoelde.

 

 

 

 

 

liberty cygnes

Americans living in Paris provided a counterpart. In 1889 another Statue of Liberty was cast in bronze on a quarter of the size of the original and placed on a bridge over the Seine on the west side of the city. Initially looking in the direction of the center of Paris, the statue was turned in 1937 towards New York! Now it stands on an island that was built around the bridgehead where I saw it for the first time, when the water in the Seine still washed over it.