Eerste dag Tokio

586F10D9-DC92-4729-9249-5FFDEB0C61B1

Om de hoek van het hotel een kruidenierszaak met heel andere etens- en andere waar.

 

33330E36-62F2-42CC-8EBF-810690C5658E

 

C3EBC1AD-1B96-43B4-96F7-7C6908BF889D

 

 

36DF19E5-6DC8-4651-A227-726D4E7ECB65

Vanmorgen op weg naar de academie.

 

2DC0E14F-7F43-4221-87DD-08F337946B3B9E11C045-D2C2-42D3-B6CE-259FB8F42B64

Dreamteam met Takkie van de Hema in Parijs.

16C7B73F-44A2-47B4-BEF7-B9F58F4C8543

Enkele op straat gevonden props voor de modeltekenles van overmorgen.

AD168040-F340-480E-BE74-FCE85DD8FB78

En nog wat noodles voor het slapengaan.

 

Épicerie du Monde

 

IMG_6803
12 februari 2018

 

 

12 april
12 april 2018

 

De vrucht van twee maanden werken in een Parijs’ atelier.
De eigenaren van de épicerie om de hoek blijken geen echtpaar te zijn, maar een broer en zus, die de winkel van hun ouders voortgezet hebben. Ik heb hen uitgenodigd te komen kijken, en ben in afwachting van hun komst.

 

IMG_8748IMG_8787
IMG_8754
IMG_8757

 

Ik heb niets hoeven verzinnen; alles komt uit de winkel. Het werk is niet af, het moet eerst een tijdje stollen en ik heb het idee dat het nog veel groter en voller zal gaan worden. Er hangt ook van alles aan het plafond dat een plek moet krijgen.

 

 

unnamed-1.jpg

               foto Andrea Mihaljevic

Bovendien zijn er nieuwe plannen voor de tweede helft van mijn verblijf. Eén betreft het huis en vooral de werkkamer van André Breton zoals die voor een deel gereconstrueerd is in het Centre Pompidou en die ik als een detective aan het uitpluizen ben. Dat leidt voorlopig tot collages, maar wellicht tot een nieuw,  groot atelier-vullend werk.

Maar eerst naar Japan; morgen vlieg ik naar Tokyo waar ik tien dagen les ga geven op het Hiko Mizuno College, aan de studenten van the Jewel, Shoe, en Bag department.
Een mooi leven.

 

 

 

Onaf

Bij het opruimen van ons ouderlijk huis kwamen we het veel tegen; een geborduurd schellekoord dat halverwege was blijven steken, een tas met brei-beginnen, een grote plaat hout waarop mijn moeder ooit begonnen was aan een aquarium vol vissen uit gekleurde mini-plastic korreltjes. Allemaal zaken die je niet weggooit omdat ze een belofte inhouden, misschien ooit een voltooiing vinden.

 

Hier zie je hoe mijn moeder op het voorbeeld de jachthond zodanig aan wilde passen dat hij op onze eigen hond Pallas, een pointer, zou gaan lijken. Ze deed nog een dappere poging, maar daar is het bij gebleven.

 

IMG_2779

 

Zo is ook een groot werk ontstaan van Kari Steihaug, een van de collega’s hier in het Cité. Kari is een erg leuke Noorse kunstenares, met een atelier op een eiland voor Oslo. Ze werkt vooral met textiel, met de herkomst van een gebreid, geweven of geborduurd stuk om dat vervolgens een nieuw en betekenisvol leven te geven.
Ze aarzelde zelf om het begin van een breiwerk dat jaren in de kast had gelegen maar eens weg te gooien, toen ze merkte dat er veel meer mensen waren met een ufullendte
poging en dezelfde aarzeling. Die breiwerkjes is ze gaan verzamelen en het zijn er nu 190. Als je iets met Noorwegen verbindt zijn het (naast donkere winters, majestueuze fjorden en zalm) wel die truien en is het goed te weten dat ook daar veel mis is gegaan, in dozen terechtgekomen en eindeloos lang bewaard. Ze vroeg de mensen die hun breisel afstonden op te schrijven waarom het nooit afgekomen was, en dat zijn mooie regels. Veel donateurs vertellen in hun tekst dat ze opgelucht zijn, dat iemand anders er nu zorg voor draagt.
De wijze van ordenen, archiveren en vastleggen gaat met een bijna wetenschappelijke aanpak gepaard. Niet voor niets heeft ze de fotograaf gevraagd alle breisels op millimeter papier te leggen en zijn ze in verhouding bij elkaar gebracht. Kari stelt dan ook niet de echte breiwerken tentoon, maar deze ingelijste foto’s. De hele serie (190 stuks) is -terecht- aangekocht door het Museum of Modern Art in Oslo.
The Unfinished Ones, Ufullendte, zoals de serie heet, toont mislukkingen. Er zijn erger dingen waarvoor je je schaamt dan een mislukt breiwerk, maar toch; dat zij ervoor heeft gezorgd dat ze tot een museumcollectie zijn gaan behoren, is troostrijk en hoopgevend.

 

unnamed-2

9877 26.11.05 (14 x 40 cm)
‘A Christmas gift for a boyfriend. He got one of them for Christmas, with a promise of getting the second one by new Year’s. Winter passed and spring came and our love ended. The socks have been lying in my knitting basket since 1987. Thank you for allowing me to get rid of my bad conscience.’ Donated anonymously at my exhibition at HCK

 

breiwerk
9919 21.09.02 (24 x 34 cm)
‘Found at a flea market at Korsvoll Elementary School in Oslo’, Kari 40

 

unnamed-1

9955 10.06.07 (36 x 35 cm)
I wanted to have an Icelandic sweater.
This was 20 years ago; it still makes me think of the trunks of birch trees’

 

unnamed
6942 05.05.10. (circumference green: 50cm, circumference pink: 68cm)
I found these two begun pieces when I was clearing out Mom’s house after she died. I’m sure they were meant to be sweaters for my two children.       Kathrine, 42, Oslo.

 

 

kari overzichtIMG_9540
Een pagina in het boek dat over de collectie uitgegeven is. Ik citeer de tekst die ernaast staat, over een herkenbaar dilemma: ‘ I was going to knit socks to go with my adult son’s folk costume following to the exact specifications. When I got to the ankle I understood that there was a problem, the sock had become too tight. It had involved a lot of work and I didn’t have the heart to unravel it, but to knit one more of the same useless sort made no sense either. —‘

http://www.karisteihaug.no

 

 

IMG_9376

 

Beurs

Kunstbeurzen zijn er niet voor ons, de makers, ook niet voor werkelijk geïnteresseerden, ze zijn voor luie kijkers en snelle kopers. Ik weet het nu zeker. Art Paris 2018 was het allemaal in overtreffende trap. Le Grand Palais, dat prachtige gietijzeren monument gebouwd voor de wereldtentoonstelling van 1900 was helemaal gevuld met bordkartonnen wanden. Honderdtweeënveertig galeries uit 26 landen en over vrijwel niets opgetogen kunnen raken; dan is er echt iets grondig mis.

 

IMG_9357IMG_9359

 

Ik kan het ten dele wijten aan het feit dat ik al heel veel gezien heb, en niet meer zo snel echt verrast ben. Maar plotseling geraakt kun je wél worden, dwars door alles heen.
De galeriehouders die ik hier spreek vertellen allemaal hetzelfde verhaal. Net als hun collega’s in andere landen zeggen ze dat de beurs de toekomst is, dat vrijwel niemand meer de tijd neemt hun galerie te bezoeken en ze zich daar duimendraaiend verbijten. Ze zijn voortdurend aan het pakken en transporteren, naar Brussel, Rotterdam, en van Keulen naar Cannes en Londen. http://www.artfairsservice.com.

Jaren geleden toen de KunstRai Art Amsterdam werd, stimuleerde Anneke Oele al zoveel mogelijk solo-stands in te richten. Dat scheelt, en de solo’s die ik hier zag blijven je meteen bij, dan krijg je wat meer context, kun je vergelijken, verbindingen leggen, dan zíe je ook werkelijk wat. Nu zijn er teveel pretentieuze epigonen en aanstellerige vondsten en die zijn doodvermoeiend.

Tot je opeens op iets anders stuit; een bescheiden stand met nog bescheidener werk van een kunstenares waar ik nooit van gehoord had; Hessie. Het woord dat er op van toepassing is, is waarachtig, dat je voelt dat het uit niet anders dan oprechte intenties voortgekomen is.

Hessie_.jpg Hessie in 2015

Arnoud Lefebvre beheert en restaureert het (kwetsbare) oeuvre van deze van oorsprong Cubaanse kunstenares, die vorig jaar overleed. Ze stelde in de jaren zeventig haar werk nog wel tentoon, maar trok zich terug op het platteland en zorgde voor man (de kunstenaar Dado) en hun kinderen.  De werken die er te zien waren varieerden van heel delicaat borduurwerk tot veel brutalere collages, en van geen enkel werk vroeg je je af hoezo? Dat het overtuigend kan zijn in alle schuchterheid, dat is het mooiste.

 

grillage_vetement_65.jpg

 

bacteries_170.jpg

 

IMG_9370

 

DSJKNeeXkAAH1Us
www.galeriearnaudlefebvre.com/hessie

 

 

 

Schoonmaak

 

IMG_9454

 

Drie jaar geleden werd in het noordoosten van de stad, in Parc de la Villette de Nieuwe Philharmonie geopend, drie jaar te laat en verdubbeld in kosten. Architect Jean Nouvel was niet aanwezig bij de opening, omdat het gebouw toen nog niet af was. Ik zat er voor tien euro (op de avond zelf worden niet verkochte plaatsen aangeboden) helemaal niet van te voren bedacht, – gewoon omdat ik er even naar binnenliep en een aardige jongen me wees op die mogelijkheid -, bij een fantastisch concert van het Freiburger Kammerorkester met het RIAS, een kamerkoor uit Berlijn en Matthias Goerne als solist in Elias van Mendelssohn. Dat Mendelssohn van Bach hield -hij zorgde voor de eerste uitvoering van de Matthäeus passion, 75 jaar na de dood van Bach- was goed te horen en ik heb nog nooit een koor zo als éen stem horen zingen, van het grootste volume tot de zachtste noten in het niets verdwijnend, in een doodstille zaal waar niemand hoestte en ademloos luisterde. Echt ongekend was het.

 

IMG_9456IMG_9459

 

Ik gíng naar Parc de la Villette, het terrein van de voormalige slachthuizen, omdat daar alumni van de Beaux Arts die in de afgelopen vijf jaar afstudeerden, hun werk lieten zien.  In de enorme tentoonstellingsruimte, La Grande Halle, midden op het terrein. Een flink aantal goede schilders, veel installaties, films, sculpturen en dan ineens een groepje foto’s en een in een kleiplaat geëtste tekening van een Chinese jongen, Chenxin Tang. Ik snapte niet goed waarom ik er zo door geboeid was en bleef kijken. Ik weet inmiddels dat het de aandachtige, kleine handelingen zijn die me kunnen vervoeren. Maar hier begreep je niet goed wat ze aan het doen waren. Op de foto’s zag je een paar vrienden die op een natte dag naar het Forêt de Fontainebleau trokken, een bijzonder beschermd natuurgebied, en daar met water dat in de -in de rots gevormde- uithollingen was blijven staan, met kleine borsteltjes de basis van een grote zuil schoonmaken. Ze hadden daarvoor een oude pan meegenomen en een witte jerrycan. Job Koelewijn dacht ik, die het glaspaviljoen van de Rietveld door zijn moeder en tantes liet schoonmaken, purificatie dacht ik, maar waarom daar?

 

1.jpg(mediaclass-full-width.c3083fedae46a95f1139ff9d5833b1b6b8e20a69).jpg

 

 

 

IMG_9425IMG_9423IMG_9426

Thuis ben ik op internet gaan zoeken naar de oorsprong van die voet.
Zuil, Fontainebleau, colonne ingetikt en jawel: La Croix de Calvaire, het kruis op de Calvarieberg, Golgotha, de heuvel buiten Jeruzalem waar Christus gekruisigd werd. Overal in Europa zijn heuvels met die naam waar de katholieken in vastentijd op bedevaart gingen en het kruis -of soms een hele beeldengroep- bezochten, en zo ook in de bossen van Fontainebleau, op een plateau met uitzicht.
Dit kruis stamt uit 1697 en is sindsdien een bedevaart-bestemming. De jongens zijn de voet van het kruis aan het schoon borstelen. Waarom die jongens dit ondernamen blijft nog steeds de vraag, maar niet voor niets intrigeerde het me zo.

 

normal-1.jpg

 

 

 

 

 

Open Studios

Tweehonderdzestig voortdurend wisselende kunstenaars en musici in één gebouw vereist een flinke organisatie met een goeie website en gelukkig is die er sinds kort. We worden elke week geïnformeerd over de ateliers die je bezoeken kunt, de concerten die er zijn (elke maandagavond),  en activiteiten van residents buiten het gebouw. Maar je hóeft niks. Er zijn ook kunstenaars die niemand zien en zich geheel concentreren op hun werk. Omdat ik niet zo in elkaar zit doe ik mee aan de ‘open studios’. Met wijn en noten van de Épicerie du Monde.

https://www.citedesartsparis.net/programmation#open-studios

 

      Gisteravond vertelde ik aan collega’s over de bronnen van mijn werk.

IMG_8207IMG_8216IMG_8221

                  (foto’s Andrea Mihaljevic)

 

Winkel

Nu lijkt het er een beetje op alsof ik alleen maar door de stad wandel en daar wat over opschrijf, maar dat is niet zo. Meteen de tweede dag al besloot ik mijn officiële werkplan overboord te zetten toen ik de straat uit liep en om de hoek de kruidenierszaak van mijn dromen zag. Een van plint tot plafond volgestouwde zaak vol lekkernijen uit de hele wereld. ‘Épicerie du Monde’ heet de winkel dan ook. Ik werd als nieuwsgierige kunstenaar niet meteen in de armen gesloten, maar gaandeweg kreeg ik het vertrouwen van het echtpaar dat de zaak runt. Ze lijken van alles één potje, of éen fles te hebben -zo is het uitgestald- en dan van de meest exotische producten. Kweepeerazijn? Hebben ze. Gegrillde aubergines op olie in een potje? Pistacchio pesto? Gerookte boter? Witte amandelpuree, bananenjam, gefrituurde spinazie in blik, peren-notenjam, mirtegelei, alle gedroogd fruit, àlles, echt alles is er. En dat ben ik gaan schilderen. Een op een. Het wordt een hommage aan deze vreugdevolle winkel en aan het aan het echtpaar dat dit volhoudt. Als het af is komen ze kijken en fotografeer ik ze in hun eigen winkel.
Vooralsnog voor jullie een sneak preview.

 

 

 

En voor wie zich afvraagt waar dat toch vandaan komt, die aandacht voor al dat lekkers in potten en blikken. Ik vond deze foto van mijn vader op zijn eerste vakbeurs in 1959, toen hij net vertegenwoordiger was bij de levensmiddelenhandel voor grootverbruikers, Kok Ede. Met speciale aandacht voor augurken-fabrikant Luycks.